شغل و اشتغال از موضوعاتی است که در زندگی روزانه مردم بسیار مهم تلقی شده و دولتها نیز شاهکار اجرایی خود را در حل مشکل اشتغال می دانند.
این نوع نگاه به منبع درآمد در زندگی باعث می شود که همه تلاشها برای اصل ایجاد اشتغال مصروف گردد و دیگر به جوانب موضوع اهمیتی داده نشود تا جایی که معروف است باید دنبال نازکی کار و کلفتی نان بود.
مصرف گرایی بی رویه و تکیه بی حساب بر منابع ملی برای جلب رضایت عمومی در اقتصاد جهانی الگوی اشتباهی را برای مصرف ایجاد نموده که شاخص آن را در اسراف و اتلاف سرمایه های شخصی و ملی می توان یافت.
در این شرایط است که اقتصاد بیمار، جامعه را بسوی ابتذال و بی بندباری سوق داده و اخلاق حرفه ای برمبنای دروغ و حیله شکل می گیرد.
اصلاح الگوی مصرف باید با اصلاح اخلاق حرفه ای همزمان انجام شود زیرا هر حرفه برای سالم ماندن از شیوه های رایج فعلی نیاز به بازسازی اساسی دارد و این مساله بدون آسیب شناسی وضعیت موجود میسر نمی باشد.
آموزش ، گام دوم در رسیدن به وضعیت مطلوب است که سنگینی این بار بر دوش رسانه ملی که به تعبیر امام راحل رضوان الله علیه دانشگاه عمومی است بیش از گذشته احساس می شود.
باید همه برای حل مشکل اشتغال فکری اساسی کنیم و بنظر می رسد راه چاره آن اصلاح الگوی مصرف همراه با اصلاح اخلاق حرفه ای می باشد.